هدف پژوهش حاضر پیش‌­بینی سازگاری زناشویی براساس سبک­‌های دلبستگی زوجین با نقش میانجی الگوهای ارتباطی بوده است. روش پژوهش توصیفی- همبستگی از نوع مدل­‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش، همه زوجین متأهل شهر تهران در سال 1402 بود. تعداد 514 فرد متأهل، به روش نمونه­‌گیری در دسترس انتخاب شدند. نمونه آماری انتخاب شده از دانشجویان دانشگاه پیام نور تهران (منطقه 3)، والدین دانش‌­آموزان در مدارس و مراکز آموزشی شهر تهران (منطقه 6)، مراجعین و مربیان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شهر تهران (منطقه 6)، مراجعین فرهنگسراها و مراجعین معاونت فرهنگی اجتماعی شهر تهران (مناطق 2 و 22) بودند. برای گرد­آوری اطلاعات مربوط به متغیرهای پیشنهادی از ابزارهای مقیاس سازگاری زناشویی (اسپانیر، 1976)، پرسشنامه سبک­‌های دلبستگی (هازن و شیور، 1987) و الگوهای ارتباطی (کریستنسن و سولاوی، 1984) استفاده شد. داده‌­های به‌­دست آمده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون از طریق نرم‌­افزار SPSS نسخه 27 و مدل­‌یابی معادلات ساختاری با نرم‌­افزار AMOS نسخه 25 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته­‌ها نشان دادند که مدل پژوهش از برازشی مطلوب برخوردار است. نتایج نشان داد میان الگوهای ارتباطی و سبک­های دلبستگی با سازگاری زناشویی رابطۀ مثبت و معنادار وجود دارد (0/01P<). همچنین، ضریب مسیر میان سبک­‌های دلبستگی و الگوهای ارتباطی با سازگاری زناشویی مثبت و معنادار است (0/01P<). همچنین، سبک­‌های دلبستگی با تأثیر بر الگوهای ارتباطی به‌­طور غیرمستقیم بر سازگاری زناشویی تأثیر دارند (0/01P<). بنابراین، می­‌توان نتیجه گرفت سبک­‌های دلبستگی زوجین با تأثیر بر الگوهای ارتباطی بر سازگاری زناشویی زوجین شهر تهران تأثیر دارند.