Quarterly Journal Of Family and Research

fa پیش ینی سازگاری زناشویی براساس سبک های دلبستگی زوجین: نقش میانجی الگوهای ارتباطی Predicting Marital Adjustment Based on Couples' Attachment Styles: The Mediating Role of Communication Patterns تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">هدف پژوهش حاضر پیش‌بینی سازگاری زناشویی براساس سبک‌های دلبستگی زوجین با نقش میانجی الگوهای ارتباطی بوده است. روش پژوهش توصیفی- همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش، همه زوجین متأهل شهر تهران در سال 1402 بود. تعداد 514 فرد متأهل، به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. نمونه آماری انتخاب شده از دانشجویان دانشگاه پیام نور تهران (منطقه 3)، والدین دانش‌آموزان در مدارس و مراکز آموزشی شهر تهران (منطقه 6)، مراجعین و مربیان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شهر تهران (منطقه 6)، مراجعین فرهنگسراها و مراجعین معاونت فرهنگی اجتماعی شهر تهران (مناطق 2 و 22) بودند. برای گردآوری اطلاعات مربوط به متغیرهای پیشنهادی از ابزارهای مقیاس سازگاری زناشویی (اسپانیر، 1976)، پرسشنامه سبک‌های دلبستگی (هازن و شیور، 1987) و الگوهای ارتباطی (کریستنسن و سولاوی، 1984) استفاده شد. داده‌های به‌دست آمده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون از طریق نرم‌افزار SPSS نسخه 27 و مدل‌یابی معادلات ساختاری با نرم‌افزار AMOS نسخه 25 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها نشان دادند که مدل پژوهش از برازشی مطلوب برخوردار است. نتایج نشان داد میان الگوهای ارتباطی و سبکهای دلبستگی با سازگاری زناشویی رابطۀ مثبت و معنادار وجود دارد (0/01P<). همچنین، ضریب مسیر میان سبک‌های دلبستگی و الگوهای ارتباطی با سازگاری زناشویی مثبت و معنادار است (0/01P<). همچنین، سبک‌های دلبستگی با تأثیر بر الگوهای ارتباطی به‌طور غیرمستقیم بر سازگاری زناشویی تأثیر دارند (0/01P<). بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت سبک‌های دلبستگی زوجین با تأثیر بر الگوهای ارتباطی بر سازگاری زناشویی زوجین شهر تهران تأثیر دارند.<br>  </div> <div style="text-align: justify;">The aim of the present study was to predict marital adjustment based on couples' attachment styles, with the mediating role of communication patterns. The research method was descriptive-correlational, using structural equation modeling. The statistical population consisted of all married couples in Tehran in 2023. A total of 514 married individuals were selected using convenience sampling, drawn from students of Payame Noor University of Tehran (District 3), parents of students in schools and educational centers in Tehran (District 6), clients and instructors of the Institute for the Intellectual Development of Children and Young Adults in Tehran (District 6), and clients of cultural centers and the Cultural-Social Deputy of Tehran (Districts 2 and 22). Data were collected using the Dyadic Adjustment Scale (Spanier, 1976), the Adult Attachment Inventory (Hazan & Shaver, 1987), and the Communication Patterns Questionnaire (Christensen & Sullaway, 1984), and analyzed using Pearson's correlation coefficient (SPSS version 27) and structural equation modeling (AMOS version 25). The findings showed that the research model had a favorable fit. There was a significant positive relationship between communication patterns and attachment styles with marital adjustment (P<0.01). The path coefficient between attachment styles and communication patterns with marital adjustment was also positive and significant (P< 0.01), and attachment styles indirectly affected marital adjustment through their effect on communication patterns (P < 0.01). It can therefore be concluded that couples' attachment styles affect marital adjustment among couples in Tehran through their effect on communication patterns.</div> الگوهای ارتباطی, زوجین, سازگاری زناشویی, سبک های دلبستگی Communication patterns, couples, marital adjustment, attachment styles 147 162 http://qjfr.ir/browse.php?a_code=A-10-4302-1&slc_lang=fa&sid=1 S. Hoseinian Naeini ستاره حسینیان نائینی 100319475328460013087 100319475328460013087 No J. Khalatbari جواد خلعتبری 100319475328460013088 100319475328460013088 Yes