پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی خانواده­‌درمانی ساختاری بر شکل­‌گیری الگوهای ارتباطی، انطباق و انسجام والدین و ناگویی خلقی نوجوانان وابسته به بازی­‌های برخط (آنلاین) صورت گرفته است. پژوهش حاضر از نظر روش نیمه آزمایشی با طرح پیش‌­آزمون و پس‌­آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل همۀ نوجوانان دختر و پسر دورۀ دوم متوسطه شهر تهران وابسته به بازی­‌های برخط در سال تحصیلی 1403-1402 بود. از میان آنان 30 نوجوانان و حداقل یکی از والدین آن­ها که تمایل به شرکت در پژوهش را داشتند به روش هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. ابزار پژوهش پرسشنامه‌­های اعتیاد به بازی­‌های برخط (وانگ و چانگ، ­2002)، الگوی ارتباطی خانواده (ریچی و فیتزپاتریک،1990)، مقیاس ارزشیابی انطباق و انسجام خانواده  (اولسون و همکاران، 1985) و ناگویی خلقی تورنتو بود. اعضای گروه آزمایش در ده جلسه دو ساعتی به صورت هفتگی تحت مداخله خانواده­‌درمانی ساختاری قرار گرفتند، اما گروه گواه هیچ مداخله‌­ای دریافت نکرد. تجزیه وتحلیل داده­‌ها به روش تحلیل کوواریانس و با نرم‌­افزار آماری  SPSS-26 انجام شده است. یافته­‌های پژوهش نشان دادند که خانواده­‌درمانی ساختاری بر شکل­‌گیری الگوی ارتباطی، انطباق و انسجام و ناگویی خلقی نوجوانان وابسته به بازی­‌های برخط و والدین مؤثر است(0/01 >P  ). از این رو، پیشنهاد می­‌شود از خانواده‌­درمانی ساختاری به منظور کاهش وابستگی نوجوانان به بازی­‌های برخط در مدارس و همچنین برگزاری کارگاه‌­های آموزشی برای خانواده‌­ها بهره‌­برداری شود.