هدف از انجام دادن این پژوهش بررسی اثربخشی فرزندپروری مثبت بر سلامت عمومی و رابطه مادر- کودک در مادران سرپرست خانوار شهرستان اقلید بود. این پژوهش به روش نیمه‌­آزمایشی با طرح پیش‌­آزمون- پس‌­آزمون به همراه گروه گواه انجام شده است. جامعه آماری پژوهش همه مادران سرپرست خانواده تحت پوشش اداره بهزیستی شهرستان اقلید در سال 1402 بود. از میان جامعه آماری 40 نفر زن بی‌­سرپرست به روش نمونه‌­گیری دردسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش (20 نفر) و گواه  (20 نفر) گمارش شدند. گروه آزمایش به مدت هشت جلسه 90 دقیقه‌­ای تحت آموزش فرزندپروری مثبت قرار گرفتند. به منظور گرد­آوری داده­‌های پژوهش از پرسشنامه سلامت عمومی گلدبرگ و هیلیر (1979) و پرسشنامه رابطه والد- کودک پیانتا (1992) استفاده شد. داده­‌های حاصل از طریق تحلیل کوواریانس چندمتغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که آموزش فرزندپروری مثبت بر سلامت عمومی مادران سرپرست خانوار و رابطه مادر- کودک اثربخش است (0/001 > p). به­‌عبارت دیگر آموزش فرزندپروری مثبت در بهبود سلامت عمومی مادران به میزان (18/92=F) و رابطه مادر- کودک به میزان (12/26=F) اثربخش بوده است. یافته­‌های این پژوهش نشانگر اهمیت رویکرد آموزشی فرزندپروری مثبت در بهبود سلامت عمومی و رابطه مادر- کودک در خانواده­‌های با مادران سرپرست خانوار است و می­‌تواند برای روان­‌شناسان و مشاوران رویکرد آموزشی مفید در زمینه مشاوره به این افراد باشد.