این پژوهش با هدف بررسی تأثیر آموزش خودنظمدهی بر تعللورزی و خوشبینی تحصیلی دانشآموزان تکلیفگریز انجام شده است. روش پژوهش نیمهآزمایشی از نوع پیشآزمون - پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری همۀ دانشآموزان پسر تکلیفگریز پایۀ ششم شهر دیلم در سال تحصیلی 1401-1400 بودند. تعداد 30 دانشآموز با روش نمونهگیری هدفمند از میان دانشآموزان انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش مداخله آموزشی را طی دو ماه و نیم در 8 جلسه 90 دقیقهای دریافت کردند. ابزار مورد استفاده شامل پرسشنامههای تعللورزی سواری(1390) و خوشبینی شاننموران و همکاران( 2013) بود. برای تجزیه و تحلیل دادهها از تحلیل کوواریانس چندمتغیری و نرمافزار SPSS نسخه 22 استفاده شد. یافتهها نشان دادند که آموزش خودنظمدهی سبب کاهش تعللورزی و افزایش خوشبینی تحصیلی میشود (0/001>p). با توجه به یافتههای پژوهش حاضر میتوان آموزش خودنظمدهی را به مثابه یک روش کارا برای کاهش تعللورزی و افزایش خوشبینی تحصیلی دانشآموزان پیشنهاد داد.
Shoja’ee M, Jafarzadeh M R, Arshadi Z. The Impact of Self-Regulation Training on Procrastination and Academic Optimism in Task-Avoidant Male Students. QJFR 2026; 22 (3) :101-118 URL: http://qjfr.ir/article-1-2410-fa.html
شجاعی مسلم، جعفرزاده محمدرحیم، ارشدی زهره. تأثیر آموزش خودنظم دهی بر تعللورزی و خوشبینی تحصیلی دانشآموزان پسر تکلیف گریز. فصلنامه علمی- پژوهشی خانواده و پژوهش. 1404; 22 (3) :101-118
