پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی برنامه فرزندپروری مثبتنگر بر روابط والد-فرزند و کیفیت زندگی فرزندان در مادران با کودکان دارای مشکلات رفتاری انجام شده است. پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و ازنظر روش پژوهشی آزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش همۀ مادران کودکان دارای مشکلات رفتاری مراجعهکننده به هسته مشاوره آموزشوپرورش شهرستان قم در سال تحصیلی 1401-1400 بود که از میان آنها 30 نفر بهصورت هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه (15 نفر گروه آزمایش، 15 نفر گروه کنترل) گمارده شدند. مادران گروه آزمایش بهصورت هفتگی در جلسات مداخلهای گروهی (8 جلسه 90 دقیقهای) که در محل هسته مشاوره آموزشوپرورش شهرستان قم تشکیل شد، شرکت کردند. برای گردآوری اطلاعات، پرسشنامههای مشکلات رفتاری راتر (1967)، پرسشنامه رابطه والد- کودک پیانتا (1994) و پرسشنامه کیفیت زندگی کودکان وارنی و همکاران (1999) بهکاربرده شدند. نتایج نشان داد که بین میانگین دو گروه کنترل و آزمایش در متغیرهای رابطه والد-فرزند (تعارض، صمیمیت و وابستگی) و کیفیت زندگی کودکان تفاوت معناداری وجود دارد. بهعبارتدیگر برنامه فرزندپروری مثبتنگر منجر به افزایش صمیمیت میان مادر و فرزند و کاهش تعارض و وابستگی میان آنان و افزایش کیفیت زندگی کودکان میشود. نتایج پژوهش حاضر برای روانشناسان، مشاوران و دستاندرکاران تعلیم و تربیت در حوزه آموزش خانواده تلویحات کاربردی و پیشگیرانۀ مهم و مؤثری در بردارد. همچنین درمانگران حیطه کودک و خانواده میتوانند از آن بهرهمند شوند.
MansouriNik A, Tamanna’eeFar M R, Hakim S S. Effectiveness of the Positive Parenting Program (Triple P) on Parent–Child Relationships and Children's Quality of Life in Mothers of Children with Behavioral Problems. QJFR 2026; 22 (3) :137-154 URL: http://qjfr.ir/article-1-2489-fa.html
منصوری نیک اعظم، تمنایی فر محمدرضا، حکیم صدیقه سادات. اثربخشی برنامه فرزندپروری مثبت نگر بر روابط والد-فرزند و کیفیت زندگی فرزندان در مادران با کودکان دارای مشکلات رفتاری. فصلنامه علمی- پژوهشی خانواده و پژوهش. 1404; 22 (3) :137-154
