پژوهش حاضر با هدف طراحی مداخلۀ روان‌شناختی والد-نوجوان برای کاهش احساس تنهایی مبتنی بر مؤلفه‌های احساس تنهایی دختران نوجوان و نظریه تکاملی احساس تنهایی کاچیوپو و انجام یک مطالعۀ موردی بر احساس تنهایی و تعامل والد-فرزند، انجام شده است. روش تحقیق اعتباریابی موردی (تک آزمودنی) از نوع طرح چندپایه AB، بود. جامعه آماری شامل دختران نوجوان 16 تا 18 ساله و والدینشان بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند و داوطلبانه از میان دانش‌آموزان دو مدرسه، انتخاب شدند. نمونه شامل دو دانش‌آموز و والدینشان بود. به منظور سنجش احساس تنهایی از پرسشنامۀ احساس تنهایی UCLA و برای سنجش تعامل والد-فرزند از پرسشنامه تعامل والد-فرزند PACHIQ، استفاده شد. بر اساس یافته‌­های پژوهش، مداخلۀ روان‌شناختی در قالب 11 جلسه برای والدین و نوجوانان طراحی و اجرا شد. در ادامه، روش نیمه آزمایشی اعتباریابی موردی (تک‌­آزمودنی) به‌­کار رفت، به این صورت که احساس تنهایی و تعامل والد-فرزند دو نوجوان و تعامل والد-فرزند والدین آنها، از طریق طرح چندپایه AB، در چهارده هفته مورد بررسی و آزمایش قرار گرفت. یافته‌ها نشان دادند که مداخلۀ روان‌شناختی تدوین‌شده، احساس تنهایی دختران نوجوان را کاهش داده و تعامل والد-فرزند را از دید نوجوان و والدین بهبود بخشیده است.