پژوهش حاضر با هدف تعیین ارتباط فرزندپروری ذهن­‌آگاهانه با مشکلات درونی­‌سازی و برونی­‌سازی نوجوانان و نقش میانجیگری سازگاری و خودافشایی انجام گرفته‌­است. این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل همه دانش‌­آموزان مشغول به تحصیل در دوره متوسطه دوم در سال تحصیلی 1402-1401 شهر شهرضا (3644 نفر) و والدین آنان بود. 400 دانش­‌آموز با روش نمونه‌­گیری خوشه‌­ای چندمرحله‌­ای انتخاب شدند. برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه فرزندپروری ذهن­‌آگاهانه (MIPQ)، پرسشنامه فرم خودسنجی نوجوانان (YSR)، پرسشنامه سازگاری دانش‌­آموزان دبیرستانی (AISS) و پرسشنامه خودافشایی چلون (SDSS) استفاده شده است. مدل پیشنهادی در زمینه روابط میان متغیرهای این پژوهش با به­‌کارگیری مدل‌­سازی معادلات ساختاری مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج نشان داد که سازگاری رابطه میان فرزندپروری ذهن‌­آگاهانه و مشکلات درونی‌­سازی شده  (0/229- =β) و رابطه میان فرزندپروری ذهن­‌آگاهانه و مشکلات برونی­‌سازی شده  (0/158-=β) را میانجیگری می­‌کند. همچنین خود افشایی رابطه میان فرزندپروری ذهن‌­آگاهانه و مشکلات برونی­‌سازی شده  (0/022-  =β) را میانجیگری می‌­کند اما رابطه میان فرزندپروری ذهن­‌آگاهانه و مشکلات درونی­‌سازی شده  را میانجیگری نمی‌­کند. علاوه بر این، والدگری ذهن­‌آگاهانه، خودافشایی و سازگاری 51/4 درصد از واریانس مشکلات درونی‌سازی­‌شده و 42 درصد از واریانس مشکلات برونی­‌سازی­‌شده را تبیین می­کنند. یافته­‌های پژوهش حاضر نشان دادند که فرزندپروری ذهن­‌آگاهانه به­‌طور مستقیم و از طریق سازگاری و خودافشایی بر مشکلات درونی‌­سازی و برونی­‌سازی نوجوانان تأثیر می­‌گذارد، لذا دارای تلویحات کاربردی برای پیشگیری و مداخله‌­های بالینی است.