پژوهش حاضر باهدف بررسی نقش واسطه­‌ای رابطۀ والد-فرزندی در رابطه میان مسئولیت‌­پذیری و سازگاری در نوجوانان تک‌­والد شهر تهران انجام شده است. هدف پژوهش کاربردی و روش انجام آن توصیفی-همبستگی مبتنی بر معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را نوجوانان تک‌­والد 12 تا 15 سالۀ مشغول به تحصیل در پایه‌­های هفتم، هشتم و نهم دوره متوسطه اول شهر تهران که تنها با یکی از والدین خود پدر یا مادر زندگی می­‌کردند، تشکیل می­­‌دادند. برای تعیین حجم نمونه براساس روش کوکران، تعداد 342 دانش‌­آموز از طریق نمونه­‌گیری در دسترس انتخاب شدند. برای گردآوری داده­‌ها از پرسشنامه مسئولیت­‌پذیری کردلو (1393)، پرسشنامه سازگاری دانش‌­آموزان دبیرستانی (AISS) و پرسشنامه کیفیت رابطه ولی-فرزندی(PCRS) استفاده شده است. تجزیه‌­وتحلیل داده­‌ها از طریق مدل­یابی ساختاری با نرم‌­افزار Amos24 انجام پذیرفته است. نتایج نشان داد که میانجی کیفیت رابطه والد و فرزندی رابطه منفی میان مسئولیت‌­پذیری و سازگاری در نوجوانان در هر دو گروه تک‌­والد مادر و تک­‌والد پدر ایفا می­‌کند. می­‌توان نتیجه گرفت که تجربه­‌های اولیه روابط در خانواده بر چگونگی روابط بعدی فرد تأثیر می­‌گذارد؛ بنابراین ایجاد رابطه صمیمی بین والد و فرزند عامل مهمی در رشد و تحول افراد نوجوان به‌­ویژه در نوجوانان تک‌­والد با نیازهای خاص است.