هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی موسیقی‌­درمانی بر کارکردهای اجرایی دانش‌­آموزان دختر پرخاشگر بود. روش پژوهش نیمه­‌آزمایشی، با طرح پیش‌­آزمون و پس­‌آزمون و گروه کنترل بود. 30 دانش‌­آموز پرخاشگر از میان دانش‌­آموزان دختر مقطع ابتدایی ناحیه 4 شهر کرج در سال تحصیلی1400- 1399 به شیوه تصادفی خوشه­‌ای انتخاب و به تصادف در گروه آزمایش و گروه کنترل جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش پرسشنامه‌­های پرخاشگری کودکان دبستانی شهیم (1385)، آزمون ویسکانسین گرانت و برگ (1948)، آزمون عملکرد مداوم رازولد(1956) و آزمون استروپ (1935) بودند. گروه آزمایش در هشت جلسه تحت درمان موسیقی‌­درمانی قرار گرفتند. داده‌­ها با روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری تحلیل شدند. یافته‌­ها نشان دادند که در گروه موسیقی­‌درمانی به طور معناداری، انعطاف­‌پذیری شناختی نسبت به گروه کنترل افزایش یافته­‌است (p<0.001). در آزمون عملکرد پیوسته، اثربخشی معناداری بر بهبود توجه پایدار در گروه مورد آزمایش مشاهده شد(p<0.001)، زیرا تعداد خطاها در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل کاهش یافته است. در آزمون استروپ، اثربخشی معناداری بر بهبود بازداری در گروه مورد آزمایش مشاهده شد(p<0.001). بنابراین می­‌توان نتیجه گرفت، موسیقی­‌درمانی بر بهبود کارکردهای اجرایی (انعطاف پذیری شناختی، توجه پایدار و بازداری) دانش‌­آموزان دختر پرخاشگر نقشی مؤثر دارد. بنابراین پیشنهاد می­‌شود که متخصصان این حوزه از این شیوۀ درمان برای کمک به دانش‌­آموزان پرخاشگر در محیطهای آموزشی و درمانی بهره بگیرند. نتایج این پژوهش می‌­تواند تلویحات آموزشی بسیاری داشته باشد.