پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش درمان مبتنی بر ذهنی­‌سازی بر بهبود رابطه مادر – کودک و دلبستگی ایمن کودکان انجام شده است. روش تحقیق نیمه‌­آزمایشی بود که با طرح پیش­‌آزمون پس­‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری پژوهش حاضر را همۀ مادران دارای فرزند 6-3 سال شهر پرند در سال 1399 تشکیل می­‌دادند. روش نمونه­‌گیری در دسترس بود، به‌­این ترتیب که از میان داوطلبان تعداد 30 نفر از مادرانی که در متغیرهای رابطه مادر-کودک و دلبستگی نمرات پایین­تر از میانگین گرفته بودند، به‌­طور تصادفی انتخاب و در دو گروه 15 نفری آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزار پژوهش مقیاس ارزیابی رابطه مادر- کودک راث (1980) و پرسشنامه روابط میانی دلبستگی کاپنبرگ و هالپرن (2006) بود. آموزش درمان مبتنی بر ذهنی­‌سازی در 8 جلسه دو ساعتی اجرا شد. به منظور تحلیل داده‌­های پژوهش از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیره با نرم‌­افزار SPSS استفاده شد. یافته‌­ها نشان دادند که آموزش درمان مبتنی بر ذهنی‌­سازی بر بهبود نمره کلی رابطه مادر– کودک و زیرمقیاسهای پذیرش، حمایت بیش از حد، سهل­‌گیری بیش از حد و طرد مؤثر بوده است. همچنین، درمان مبتنی بر ذهنی­‌سازی موجب بهبود نمره کلی دلبستگی و زیرمقیاسهای تکامل انطباقی مثبت، رفتارهای منفی، واکنشهای هیجانی و دوری گزیدن از فرد مراقب شده است. براساس نتایج به‌­دست آمده می­‌توان نتیجه گرفت که آموزش درمان مبتنی بر ذهنی­‌سازی برای بهبود رابطه مادر – کودک و دلبستگی ایمن کودکان کاربردی است.