fa بررسی رشد مهارتهای اجتماعی در فرایند جامعه‌پذیری دانش‌آموزان در دو شیوۀ آموزش مجازی و حضوری تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">‌در دنیای جدید، یکی از اهداف اساسی نظامهای آموزشی جامعه‌پذیر کردن دانش‌آموزان به گونه‌ای است که آمادگی حضور در جامعه و قبول نقشها و مسئولیتهای گوناگون را داشته باشند. از این رو فرایند جامعه‌پذیری باید همراه با رشد مهارتهای گوناگون در دانش‌آموزان همراه باشد. از جمله مهم‌ترین ‌این مهارتها، مهارتهای اجتماعی است. در سالهای اخیر شرایط ناشی از همه‌گیری کرونا و دوران پساکرونا سبب شده است که آموزش مجازی عمدتاً جایگزین آموزش حضوری شود. از این رو،‌ این پرسش مطرح می‌شود که جامعه‌پذیری دانش‌آموزان در دو شیوه حضوری و مجازی چه میزان بر رشد مهارتهای اجتماعی اثرگذار است.‌ پژوهش حاضر به شیوه پیمایش به بررسی ‌این پرسش پرداخته است. چارچوب نظری پژوهش براساس آرا دورکیم ساخته شده است. جامعه آماری پژوهش همه دانش‌آموزان دوره متوسطه دوم روستاهای شهرستان هلیلان واقع در استان ایلام در سال تحصیلی 1402-1401بودند. نمونه پژوهش 321 دانش‌آموز بودند که به شیوه تصادفی ساده انتخاب شدند و اطلاعات با تکمیل پرسشنامه استاندارد گردآوری شد. جهت سنجش متغیر جامعه‌پذیری از پرسشنامه قربانی و جمعه‌نیا (1397) و برای سنجش مهارت اجتماعی از پرسشنامه گرشام و الیوت (1990) استفاده شد. نتایج آزمون آنالیز واریانس نشان داد در میزان مهارتهای اجتماعی بین گروههایی که آموزش حضوری دریافت کرده‌اند با افرادی که از آموزش مجازی بهره گرفته‌اند، تفاوتی معنادار وجود دارد و میانگین مهارت اجتماعی در گروه آموزش حضوری بالاتر بود. فقدان ارتباطات چندسویه و کاهش اثرگذاری گروههای مرجع از مهم‌ترین علل افت مهارتهای اجتماعی در آموزش مجازی به‌شمار می‌آید.</div> &nbsp; <div style="text-align: justify;">In the contemporary era, a fundamental objective of educational systems is to socialize students so they are prepared to participate in society and assume various roles and responsibilities. Consequently, the process of socialization must be accompanied by the development of diverse student competencies, among which social skills are paramount. In recent years, the conditions arising from the COVID-19 pandemic and the post-pandemic period have led to virtual education largely replacing in-person instruction. This shift raises a critical question: to what extent does the mode of socialization&mdash;virtual versus in-person&mdash;impact the development of social skills? The present study employed a survey method to investigate this question, utilizing a theoretical framework based on &Eacute;mile Durkheim&rsquo;s sociological perspectives. The statistical population comprised all senior high school students in rural areas of Holeylan County, Ilam Province, during the 2022-2023 academic year. A sample of 321 students was selected through simple random sampling, and data were collected using standardized instruments, specifically the Ghorbani and Jom&rsquo;eNiya Socialization Questionnaire (2018) and the Gresham and Elliott Social Skills Rating System (1990). The results of the analysis of variance (ANOVA) indicated a statistically significant difference in social skill levels between groups receiving in-person instruction and those engaged in virtual learning; the mean social skill score was notably higher in the in-person cohort. The lack of multi-directional communication and the diminished influence of reference groups were identified as the primary factors contributing to the decline in social skills during virtual instruction.</div> مهارتهای اجتماعی, جامعه‌پذیری, دانش‌آموزان, آموزش مجازی, آموزش حضوری 187 206 http://qjfr.ir/browse.php?a_code=A-10-3870-1&slc_lang=fa&sid=1 H. Karami حدیث کرمی 100319475328460012654 100319475328460012654 No A. Rastegar Khaled امیر رستگار خالد 100319475328460012655 100319475328460012655 Yes B. Babaee بهمن بابایی 100319475328460012656 100319475328460012656 No