این پژوهش با هدف مقایسه تأثیر رواندرمانی مثبتنگر گروهی و فردی بر ابعاد شناختی و جسمانی دختران نوجوان بیسرپرست/بدسرپرست مبتلا به افسردگی مداوم انجام گرفته است. پژوهش از نوع نیمهتجربی است که با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری اجرا شده است. جامعه آماری پژوهش، همه دختران نوجوان 17-13 ساله بیسرپرست یا بدسرپرست شهر بناب در استان آذربایجان شرقی در سال 1399 بودند که از میان آنها نمونه 45 نفری انتخاب و در گروه کنترل (15 نفر)، گروه آزمایشی فردی (15 نفر) و گروه آزمایشی گروهی (15 نفر) جایگزین شدند. گروههای آزمایشی شش جلسه نود دقیقهای از مداخله مثبتنگر بهرهمند شدند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکرد. آزمودنیها، پیش و پس از مداخله و یک ماه بعد در مرحله پیگیری، به پرسشنامه افسردگی بک(1961) پاسخ دادند. نتایج یافتهها نشان داد که تفاوت میانگین دو گروه مداخله مثبتنگر فردی و گروهی در مورد علائم شناختی افسردگی مداوم معنادار بود (0/000=P). با توجه به میانگین حاشیهای محاسبه شده، میانگین گروه مثبتنگر فردی (5/222= میانگین) پایینتر از میانگین گروه مثبتنگر گروهی (7/067 = میانگین) است. این امر نشانگر اثربخشی مداخله مثبتنگر فردی در مقایسه با مداخله مثبتنگر گروهی در بهبود علائم شناختی افسردگی مداوم است. در حالیکه تفاوت میانگین دو گروه مداخله مثبتنگر فردی و گروهی در مورد علائم جسمانی افسردگی مداوم معنادار نبود (0/033= P). بنابراین براساس نتایج حاصل از پژوهش، بهنظر میرسد مداخله رواندرمانی مثبتنگر فردی میتواند اثرات بیشتری در بهبود و کاهش نشانههای افسردگی مداوم داشته باشد.
