هدف این پژوهش، تدوین برنامه هنردرمانی خانواده-محور و بررسی اثربخشی آن بر مهارتهای ارتباطی و سازش‌یافتگی اجتماعی دانش آموزان مبتلا به اختلال خودماندگی بود. این پژوهش، یک مطالعه نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون – پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعۀ آماری این پژوهش همۀ دانش‌آموزان دختر و پسر 7 تا 12 سال دارای اختلال خودماندگی شهرستان جم  واقع در استان بوشهر در سال تحصیلی 1402-1401 بودند. 30 نفر از دانش‌آموزان دارای اختلال خودماندگی مشغول به تحصیل در شهرستان جم به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و با انتصاب تصادفی به دو گروه 15 نفری آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابتدا همه آزمودنیها با فهرست ارزیابی درمان اختلال خودماندگی ریملند و ادلسون(1999) برای اندازه‌گیری مهارتهای ارتباطی و ‌سازش‌یافتگی اجتماعی مورد بررسی قرار گرفتند (پیش‌آزمون). آزمودنیهای گروه آزمایش به همراه مادرانشان، برنامه هنردرمانی خانواده-محور را در 11 جلسه دریافت کردند و گروه کنترل، مداخله‌ای دریافت نکرد. در پایان، فهرست ارزیابی اختلال خودماندگی مجدداً برای هر دو گروه تکمیل شد (‌پس‌آزمون). تحلیل کوواریانس داده‌های گردآوری‌شده به کمک نسخه بیست و چهارم نرم‌افزار SPSS  نشان داد که برنامه مبتنی بر هنردرمانی خانواده-محور تاثیری معنادار بر بهبود مهارتهای ارتباطی و سازش‌یافتگی اجتماعی دانش‌آموزان خودمانده دارد (0/01> P). بنابراین می‌توان از برنامه مبتنی بر هنردرمانی خانواده-محور برای بهبود مهارتهای ارتباطی و سازش‌یافتگی اجتماعی کودکان خودمانده بهره گرفت.