والدگری می‌تواند به مثابۀ یک ویژگی فرهنگی به شمار آید و در فرهنگهای گوناگون، دارای ابعاد و پیامدهای متفاوت باشد. هدف پژوهش حاضر دستیابی به فهمی پدیدارشناختی از شیوه‌ها و ابعاد والدگری در مادران ایرانی است. این پژوهش به روش پدیدارشناسی توصیفی انجام شده است. گروه نمونه، 23 نفر از مادران دارای فرزند 3 و 4 سال بود که  به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها، از مصاحبه نیمه‌ساختارمند استفاده شده است. نتایج نشان داد که ابعاد والدگری در مادران ایرانی ذیل چهار بُعد پذیرش/ رد (از لحاظ پاسخ به درخواستها و نیازهای کودک)، مشغولیت/ فراغت (از لحاظ درگیرشدن مادر با کودک در طول روز)، اِعمال نظم و کنترل نرم / سخت / سهل‌گیرانه  (از لحاظ اِعمال نظم و کنترل در رابطه با کودک) و فرصت / محرومیت (از لحاظ فراهم‌آوردن امکان اکتشاف و بیان خود از سوی کودک) قابل تقسیم است. موضوع قابل‌­توجه در این یافته‌­ها این است که به‌­خلاف الگوهای سنتی، ابعادی مانند طرد، استبداد، آشفتگی و اهمال، در این مطالعه استخراج نشده است. این نتایج را می‌توان حاصل ویژگیها و تغییرات در خانوادۀ پسامدرن کلانشهری ایران مانند دموکراتیک‌شدن خانواده، فرزند-محوری در خانواده ایرانی، چند رسانه‌­ای و مجازی‌شدن و گسترش سرمایه فرهنگی خانواده‌های ایرانی در یکی دو دهۀ گذشته دانست.