در این پژوهش، نقش تعدیلگر حمایت اجتماعی ناشی از منبع خانواده در رابطه والدگری توانمندساز و رفتارهای خودآسیبزای تحصیلی در نوجوانان آزمون شده است. در این پژوهش همبستگی، از جامعه آماری دانشآموزان دورۀ متوسطه دوم در منطقه 11 آموزش و پرورش شهر تهران در سال تحصیلی 1402-1401، 230 نوجوان در فاصله سنی 16 تا 18 سال (با میانگین سنی 17/10 و انحراف استاندارد 0/59) به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. مشارکتکنندگان، ابزارهای سنجش مقیاس والدگری توانمند-محور (جک و همکاران، 2018)، مقیاس چندبعدی حمایت اجتماعی ادراک شده (زیمت و همکاران، 1988) و پرسشنامه رفتارهای بازدارنده سلامت تحصیلی (صالحزاده و همکاران، 1396الف) را تکمیل کردند. در این پژوهش، برای تجزیه و تحلیل دادهها از روشهای آماری همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون سلسلهمراتبی و از بسته آماری SPSS استفاده شده است. نتایج روش آماری تحلیل رگرسیون سلسلهمراتبی با تأکید بر معناداری آماری اثر تعاملی والدگری توانمند-محور و حمایت اجتماعی ناشی از منبع خانواده، موافق با مدل اثرات ضربهگیرانه استرس، از نقش تعدیلگر حمایت اجتماعی در رابطۀ میان والدگری توانمند-محور با رفتارهای خودآسیبزای تحصیلی شامل درماندگیآموختهشده، اجتناب از کمکطلبی، اهمالکاری تحصیلی، اجتناب از تلاش و کمالگرایی غیرانطباقی، به طور تجربی حمایت کرد. در این پژوهش، شواهد حمایتگر مدل علّی تعدیلگری حمایت اجتماعی ناشی از منبع خانواده در رابطه والدگری توانمند-محور و رفتارهای خودآسیبزای تحصیلی نشان داد که تلاش برای فهم ویژگیهای کارکردی بافت والدگری در پیشبینی رفتارهای خودآسیبزای تحصیلی در یادگیرندگان در بستر اطلاعاتی، تجارب حمایتی در رابطه والد ـ نوجوان، معنا مییابد.
