هدف این مقاله ارزیابی پایداری و استحکام خانواده و شناسایی عوامل مؤثر بر پایداری خانواده است. روش تحقیق، تحلیل ثانویه است که در آن داده‌­های طرح «پیمایش ملی خانواده» (1397) تجزیه و تحلیل شده است. جامعه آماری شامل متأهلین مراکز شهری (مراکز استانها و یک شهر دیگر از هر استان) و حجم نمونه برابر 1450 نفر بود که با روش نمونه­‌گیری خوشه‌­ای دومرحله‌­ای انتخاب شده‌­­اند. یافته­‌ها نشان می­‌دهند که خانواده در نمونه مورد بررسی  از پایداری نسبی برخوردار است، به طوری که وضعیت 5 درصد خانواده‌­ها ناپایدار، 33 درصد خانواده‌­ها متعادل و 62 درصد خانواده­‌ها نیز پایدار است. از میان عوامل مؤثر بر پایداری خانواده، متغیرهای صمیمیت با برادر و خواهر با بتای 0/334، بالا بودن پذیرش و احترام اجتماعی شغل با بتای 0/222 و بعد خانوار با بتای 0/149 به ترتیب بیشترین تأثیر را بر پایداری و استحکام خانواده دارند. آموزش تنظیم روابط میان- فردی، آموزش مهارت حل تعارض و کمک به ارتقای وضعیت اقتصادی زوجین و خانواده­‌ها و ایجاد زمینه برای رونق اقتصادی می‌­تواند سبب بهبود استحکام خانواده شود. برای برقراری ارتباط بیشتر با خانواده­‌ها پیشنهاد می‌­شود که از ظرفیت فضای مجازی، فناوریهای ارتباطی نوین و شبکه­‌های اجتماعی مجازی استفاده شود.