پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان تمایزیافتگی بوئن بر کارکرد تحولی خانواده و هم آمیختگی مادران دارای فرزند خودمانده 14-3 سال در شهرستان آباده در سال ۱۴۰۱ انجام شده است. روش پژوهش از نوع  نیمه‌­آزمایشی بود که با طرح پیش‌­آزمون- پس‌­آزمون با گروه کنترل انجام شده است. جامعه آماری شامل همه مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال خودماندگی 14-3 سال بود که فرزند آنها در مرکز توانبخشی حضرت عباس در سال 1401تحت آموزش بوده است و بر اساس ملاکهای نسخه پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی و تست تشخیصی گارس2 تشخیص خودماندگی گرفته و دارای پرونده در مرکز بودند. در این پژوهش 30 نفر به صورت هدفمند انتخاب و به‌­طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزار‌های مورد استفاده در پژوهش، پرسشنامه کارکرد ‌تحولی خانواده(DFFAQ) و پرسشنامه هم‌آمیختگی-تمایز خود (DSI-R) بود. شرکت­­‌کنندگان درگروه آزمایش طی ده جلسه ۶۰ دقیقه‌­ای به صورت گروهی تحت آموزش درمان تمایزیافتگی قرارگرفتند. نتایج با نرم­‌افزار SPSS و روش تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که درمان تمایزیافتگی بوئن بر کارکرد تحولی خانواده و هم‌آمیختگی در مادران دارای فرزند خودمانده تأثیرگذاربوده است (0/50>P ). لذا می‌توان از این روش درمانی به­‌منزلۀ یک روش مؤثر برای بهبود عملکرد خانواده دارای کودکان خودمانده و روابط والد- فرزند در این گروه از خانواده­‌ها بهره گرفت.