هدف از پژوهش حاضر، مدل­‌یابی روابط ساختاری مشارکت فعال در مدرسه با دلزدگی تحصیلی با نقش میانجی حمایتهای محیطی در یادگیری دانش­‌آموزان دوره متوسطه بود که از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، جزء مطالعات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را همه 1361 دانش‌­آموز پسر پایه نهم مدارس دولتی شهر بابل در سال تحصیلی 1401-1400 تشکیل دادند. از این تعداد  300 نفر به عنوان حجم نمونه با توجه به تعداد متغیرهای مشاهده شده و تخصیص دادن ضریب 25 برای هر متغیر مشاهده شده و با احتساب احتمال وجود پرسشنامه‌­های ناقص، به روش خوشه­ای دو مرحله‌­ای انتخاب شدند. در مرحله نخست ابتدا از میان تمامی 14 مدرسه دولتی شهر بابل 10 مدرسه انتخاب شد، سپس در مرحله دوم از میان تمامی 20 کلاس 25 نفری به تصادف 12 کلاس انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌­ها از پرسشنامه مشارکت فعال در مدرسه وانگ و همکاران (۲۰۱۱)، ﻣﻘﯿﺎس دلزدگی تحصیلی ﭘﮑﺮان و همکاران (2005) و ﻣﻘﯿﺎس حمایتهای محیطی لنت (2005) استفاده شد. روایی سازه ابزارها به تأیید رسید و پایایی با روش آلفای کرونباخ محاسبه و تأیید شد. برای تحلیل داده­‌ها از آزمونهای معادلات رگرسیونی استفاده شد. نتایج نشان داد که متغیرهای مشارکت فعال در مدرسه و حمایتهای محیطی در یادگیری بر دلزدگی تحصیلی اثری مستقیم و معنا‌دار دارند. همچنین مسیر غیرمستقیم اثر مشارکت فعال در مدرسه با میانجیگری حمایتهای محیطی در یادگیری بر دلزدگی تحصیلی مورد تأیید واقع شد.