پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش دینداری/ معنویت و مهارتهای هشیاری در لحظه­‌های والدین در کارایی خانواده انجام شده است. مطالعه حاضر توصیفی-همبستگی مبتنی بر وب بود. جامعه آماری پژوهش همه والدین دارای دانش‌­آموز دورۀ ابتدایی شهر ماکو در سال تحصیلی 1400-1399 بودند که بر اساس فرمول کوکران 384 نفر از آنها (192 پدر و 192 مادر) با روش نمونه‌­گیری در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌­ها از پرسشنامه­‌های دینداری/ معنویت (هابر و همکاران، 2007)، مهارتهای هشیاری در لحظه‌­ها (بائر و همکاران، 2004) و کارایی خانواده(اپستاین و همکاران، 1983) استفاده شد. داده‌­ها با روشهای همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه با نرم افزار SPSS نسخه 24 تحلیل شدند. نتایج نشان داد که میان متغیرهای دینداری/معنویت و مهارتهای هشیاری در لحظه­‌ها با کارایی بهتر خانواده رابطه­‌ای مثبت و معنادار وجود دارد(0/05 >p) و متغیر دینداری/ معنویت و ابعاد آن قادر به تبیین 53 درصد و مهارتهای هشیاری در لحظه­‌ها و ابعاد آن قادر به تبیین 61 درصد از تغییرات کارایی خانواده بودند( 0/001 >P). با توجه به نتایج به دست آمده، برنامه‌­ریزی برای افزایش کارایی خانواده از طریق بهبود دینداری/ معنویت و مهارتهای هشیاری در لحظه­‌ها ضروری است و برای این منظور می­توان از کارگاههای آموزشی بهره جست.