هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش واسطه‌گری خودپنداره تحصیلی در رابطه میان محیط یادگیری سازنده‌گرای اجتماعی و سرزندگی تحصیلی بود. پژوهش حاضر از نوع همبستگی و به روش مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل همه دانش‌آموزان دوره متوسطه اول منطقه کامفیروز در سال تحصیلی 99-1398 بود. شرکت‌کنندگان 306 دانش‌آموز (138 پسر و 168 دختر) بودند که به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای انتخاب شدند و مقیاسهای‌ محیط یادگیری سازنده‌گرای اجتماعی (حقایقی و کارشکی، 1394)، سرزندگی تحصیلی (دهقانی­‌زاده و حسین‌­چاری، 1391) و سیاهه خودپنداره مدرسه (چن و تامپسون، 2004) را تکمیل کردند. به‌منظور پاسخ‌گویی به فرضیه‌های پژوهش از مدل‌یابی معادلات ساختاری استفاده شد. یافته­‌ها نشان دادند که محیط یادگیری سازنده‌گرای اجتماعی دارای تأثیر مثبت و معنادار بر خودپنداره تحصیلی است و خودپنداره تحصیلی نیز دارای تأثیر مثبت و معنادار بر سرزندگی تحصیلی است. همچنین محیط یادگیری سازنده‌گرای اجتماعی با واسطه‌گری خودپنداره تحصیلی دارای تأثیر معنادار بر سرزندگی تحصیلی است. به‌طور کلی می­‌توان نتیجه گرفت که برای ارتقای سرزندگی تحصیلی دانش‌­آموزان لازم است به محیط یادگیری سازنده‌گرای اجتماعی و خودپنداره تحصیلی آنان توجه شود.