واگرایی فرهنگی، نوعی ناهمسویی و ناهمنوایی در ارزشها، نگرشها و رفتارها میان نسلهای مختلف یک جامعه است. شناخت عوامل مؤثر بر واگرایی فرهنگی در ارزشهای اجتماعی والدین و فرزندان از موضوعات مهم جامعه ایران است که در پژوهش حاضر با رویکرد کمّی مورد بررسی قرار گرفته است. جامعۀ آماری این پژوهش، همۀ خانواده­‌های شهر تهران در ردۀ سنی 15 تا 60 سال بودند که با روش نمونه­‌گیری خوشه­‌ای چندمرحله‌­ای 384 نفر (202 والد و 182 فرزند) به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌­ها، پرسشنامه واگرایی ارزشهای اجتماعی، میزان استفاده از رسانه­‌های جمعی، دینداری، پایگاه اجتماعی- اقتصادی و سبک تربیتی والدین بود. برای تجزیه و تحلیل داده‌­ها از نرم­افزار SPSS و نرم افزار AMOS استفاده شده است. یافته‌های پژوهش   نشان داد که میزان استفاده از رسانه­‌های ارتباطی، پایگاه اجتماعی- اقتصادی و سبک تربیتی سخت­‌گیرانه و آزادمنشانۀ والدین به طور مثبت و دینداری و سبک تربیتی مقتدرانه­ به طور منفی با واگرایی فرهنگی در ارزشهای اجتماعی والدین و فرزندان مرتبط اند. یافته­‌های حاصل از تحلیل رگرسیون چندمتغیره نشان داد که در حدود 44/5 درصد از تغییرات میزان واگرایی ارزشهای اجتماعی والدین و فرزندان با متغیرهای پیش‌­بین قابل تبیین هستند. همچنین پارامترهای مدل تحلیل عاملی واگرایی ارزشهای اجتماعی در سطح اطمینان 95 درصد معنادارند. از این رو، می­‌توان نتیجه گرفت که گسترش روزافزون رسانه­‌های جمعی، افزایش سطح اقتصادی- اجتماعی والدین و سبکهای تربیتی سخت­گیرانه و سهل گیرانه منجر به واگرایی فرهنگی بیشتر در نسلهای مختلف جامعه  می­‌شوند و به عکس، تقویت دینداری و سبک تربیتی مقتدرانه و معتدل والدین می­‌تواند با احتمال کاهش واگرایی فرهنگی همراه باشد.